Wachtwoord vergeten

Psychotherapie in tijden van corona: Giorgio Mauro

Psychotherapie in tijden van corona: Giorgio Mauro 23-06-2020

‘Ik vind psychotherapie geven via beeldbellen eigenlijk erg moeilijk,' zegt psychiater Giorgio Mauro, 'zeker bij patiënten met een ernstige persoonlijkheidsstoornis.' In de serie ledenberichten vertelt hij hoe hij zijn werk bij Altrecht in Utrecht in de coronatijd ervaart. 

 Lees hier andere interviews met NVP-leden.

‘We zullen moeten leren om te verdragen en te leven met onzekerheden.’

Naam: Giorgio Mauro, psychiater bij Altrecht in Utrecht

Hoe ziet je werkweek er op dit moment uit?
‘Ik werk elke dinsdag op locatie en de andere drie dagen werk ik vanuit huis, achter mijn computer in  mijn werkkamer. Daar ben ik voornamelijk aan het telefoneren en beeldbellen. In de eerste periode heb ik verschillende boeiende webinars gevolgd, maar daar stop ik nu even mee. En ik sla zelfs het online congres van de NvVP over dit jaar. Ik ben het videobellen een beetje moe.’

En hoe bevalt het online werken?
‘Ik vind het eerlijk gezegd heel erg lastig. Ik werk met en bijzondere doelgroep (EPA persoonlijkheidsstoornissen) waarbij het teamwerken erg belangrijk is. We missen allemaal, zowel teamleden als patiënten, de holdig van het fysieke contact. Het thuiswerken is bovendien lastig omdat het onbegrensd is in tijd en ruimte. Het dringt zich in je privéleven en vraagt veel energie. Van collega’s die met een andere doelgroep werken hoor ik ook wel positieve verhalen over beeldbellen. Of ze gaan met mensen naar buiten, wandelen. Maar voor echt psychotherapeutisch contact bij patiënten met een ernstige persoonlijkheidsstoornis, met veel impairments in de mogelijkheid tot zelfrepresentaties en mentale representaties van de fysieke wereld, is het erg lastig. En mijn inziens minder effectief.’

Welke vormen van contact of ontmoeten heb je op dit moment met cliënten?
‘Door de beperkingen van online behandelen voor onze doelgroep zijn we direct toen het kon, begonnen met zoveel mogelijk blended te behandelen. Ik zie mijn patiënten dus nu ook soms weer face to face. Met enkele minder ernstige patiënten waarmee ik al lang een psychotherapeutische relatie heb, lukt het videobellen wel met wederkerige tevredenheid.’

En je patiënten, wat vinden zij ervan?
‘De gemiddelde EPA-patiënt is niet snel tevreden. Dat is in dit geval niet anders. De meeste van mijn patiënten willen liever niet beeldbellen. Bovendien beschikken ze vaak niet over adequate technische middelen en ruimtes om te videobellen. Het lukt niet om thuis een therapeutische setting te creëren.’

Welke keuzes heb je moeten maken?
‘We hebben gemerkt dat een intake eigenlijk alleen face to face kan. Die gesprekken doen we dus sowieso niet via beeldbellen. Verder worden de meeste keuzes die we maken ook erg gestuurd door praktische overwegingen. Ons grootste probleem is het gebrek aan fysieke ruimte. Onze locaties hebben simpelweg niet genoeg vierkante meters en zijn eigenlijk ongeschikt om volgens de coronarichtlijnen weer naar volledige face tot face contact terug te keren. Het is daarom onmogelijk om iedereen op locatie te laten werken. En voor groepstherapie zijn onze kamers eigenlijk ook te klein. Het is dus echt behelpen.’

Welke invloed heeft online therapie op de therapeutische relatie?
Ik vind psychotherapie geven via beeldbellen eigenlijk erg moeilijk, zeker bij patiënten met een ernstige persoonlijkheidsstoornis, met veel crisogeniteit en gebrekkig commitment. Je mist veel non verbale aspecten zowel diagnostisch als therapeutisch, zoals een adequaat oogcontact. En je moet heel veel investeren om de representatie van de fysieke ruimte vast te houden. Alleen als je al een langere relatie met je patiënt hebt opgebouwd lukt het via beeldbellen om die te onderhouden. Het bouwen van een therapeutische relatie met patiënten met ernstig hechtingstrauma en gebrekkige vertrouwen vind ik, zacht gezegd, een uitdaging.’

Hoe hou je contact met je collega’s?
We hebben met ons team van 13 mensen dagelijkse een briefing via google meets. Maar voor ons team is deze tijd ook erg lastig. Ik merk dat de spanningen toenemen en dat de sociale cohesie in het gedrang komt. Bij intervisie proberen we zoveel mogelijk aandacht te hebben voor de teamdynamiek maar ook dat is erg lastig. De onderlinge verschillen worden groter.’

Waar maak je je het meeste zorgen over?
‘Over heel veel dingen. Allereerst over mijn patiënten. Op korte termijn zie ik nog niet echt gevolgen maar op de midden lange termijn verwacht ik dat hun klachten als gevolg van isolatie zullen toenemen. Ik vraag me ook echt af hoelang we nog op deze manier kunnen blijven werken. Even houden we dit nog wel vol, maar als het veel langer gaat duren voorzie ik grote problemen. ‘

Wat zou je na-coronatijd graag willen behouden uit deze tijd?  
‘Over de toekomst ben ik eigenlijk niet zo positief. Ik vrees dat de ratrace nog groter zal worden omdat mensen het gevoel hebben dat ze een inhaalslag moeten maken. Bovendien ben ik bang voor de werkeloosheid die dreigt en de economische kettingreactie die nog gaat komen. De verschillen tussen arm en rijk zullen alleen maar groter worden. Maar tegelijk hoop ik dat mensen vanaf nu andere keuzes gaan maken. Het zou goed zijn als mensen het minder stressvolle ritme in het leven, zoals ze dat misschien tijdens de lockdown hebben ervaren, kunnen omarmen. Dat ze meer tijd kunnen maken voor ‘otium’, zoals de Latijnen deze meer contemplatieve houding noemen. Als Italiaan heb ik toch altijd al met enige verbazing gekeken naar het tempo en de stress die mensen in Nederland ervaren, vaak gekoppeld aan een onderliggende drang naar maakbaarheid.’

Wat doe je om te ontspannen?
‘Ik geniet nu meer dan ooit van ons huis met heerlijke tuin. Helaas is mijn vrouw haar succesvolle bedrijf in organisatie van internationale  beurzen en evenementen in de design branche, van de ene op de andere dag haar kwijt door de coronacrisis. Dus een fijne thuisplek is des te belangrijker. Ik zou deze zomer graag naar mijn familie en vrienden in Italië gaan, maar ik denk dat we dat toch nog maar even niet doen. We houden het maar even bij onze tuin en we gaan met onze dochter nog wel een paar dagen naar onze caravan aan zee. ‘

Heb je tips voor je collega’s?
‘We zullen moeten leren leven met onzekerheden. We zullen dus allemaal moeten leren om te verdragen.’

 



« Terug naar overzicht