Wachtwoord vergeten

Blog bericht

christine brouwers 25-06-2020 Auteur: christine brouwers

To digitalise or not to digitalise

Moet ik nu echt kiezen? ‘Voor’ of ‘tegen’? Terwijl er zoveel door elkaar heen loopt? In mijn herinnering zegt de kop in de krant1: “Zorgverzekeraars opgelucht, door corona gaan zorgverleners in de ggz eindelijk over op digitale hulp, nu zullen de wachtlijsten eindelijk verdwijnen!” En dus raak ik in lichte paniek.

Wachtlijst
Nog niet zo lang geleden boden wij onze cliënten die op de wachtlijst stonden aan om de module Alles onder Controle te volgen. Een afstudeerstudent van de VU deed daar een mooi onderzoek naar. Het percentage dat daadwerkelijk alle vijf de onderdelen doorliep, was beperkt. Wat wij vooral terug kregen was: ‘ik heb me opgegeven om gehoord en gezien te worden’. En dat doet een onlinemodule dus niet. De modules die bijvoorbeeld Therapieland biedt vind ik heel interessant. Maar van de vier cliënten die ik die modules heb aangeboden, heeft er maar één alles afgemaakt. Ik weet het, het is geen wetenschappelijke onderbouwing, maar het leerde mij: als ik wil dat cliënten hun huiswerk maken dan moet ook ik daar aandacht dus tijd aan besteden.

Uitdaging
Door corona ben ik net als veel anderen gebruik gaan maken van beeldbellen. Top dat dat kon. Ik blijf het heel graag als aanvulling in mijn pakket houden. Online vergaderen en lesgeven vind ik een geweldige aanvulling. Want vergaderen met een functioneel team met een goede werkrelatie of lesgeven aan gemotiveerde studenten is via Zoom geen probleem. Maar in ons vak gaat het vaak om contact met mensen die veelal iets anders dan het gemiddelde doen in het contact. Het is aan ons om dat waar te nemen, te analyseren, terug te geven en te bewerken. En dat is zonder beeldscherm ertussen vaak al een hele uitdaging.

Voelen
In het mooie artikel 'Waarom digitale gesprekken zo uitputtend zijn' gaat professor Mathias Desmet dieper in op de dimensies die je mist tijdens het beeldbellen. Je maakt immers contact met een cliënt door te kijken naar het geheel, de houding, de kleding, de gezichtsuitdrukkingen. Je luistert, je spiegelneuronen doen hun werk en soms levert je neus ook veel informatie (alcoholgebruik, angstzweet etc.) En dat is precies wat ik bedoel.

Matched care
En dus wil ik niet kiezen. Ik wil matched care! Want met de cliënt die lang in therapie was en die tijdens haar buitenlandreis een terugval heeft, wil ik graag beeldbellen. Met de medische patiënten die ik begeleid wil ik ook graag beeldbellen als er teveel fysieke belemmeringen zijn voor een bezoek. Maar met heel veel anderen wil ik het contact voelen. En ik wil dat life ervaren en niet moeten interpreteren. Bovendien is er voor mij nog een adder onder het gras. Want is e-health eigenlijk wel kostendekkend?

Angstvisioen
Onze praktijk heeft meegedaan aan een onderzoek naar blended therapy voor depressie vanuit de academische werkplaats van de VU/GGZ Ingeest. Daaruit heb ik begrepen dat het inzetten van e-health nog niet kostendekkend is. Oftewel, als ik als vrijgevestigde praktijkhouder per medewerker een contract af moet gaan sluiten voor e-health modules, we de cliënten daarin actief moeten begeleiden, de declaratie van onze tijd daarbij meenemen, dan blijkt de behandeling nog helemaal niet goedkoper.

Mijn angstvisioen is dat de behandelaren weggezet worden als niet coöperatief en dat de financiële incentive vanuit de zorgverzekeraars wordt versterkt. Nog meer punten eraf voor de praktijk als je geen e-health inkoopt. De kosten voor die pakketten zijn echter voor de praktijk.

Oproep
Daarom doe ik graag een oproep aan de zorgverzekeraars: laat u goed voorlichten door de wetenschap. Vraag u af: wat is kosteneffectief? En maak dat dan beschikbaar voor behandelaars. In plaats van dat weer aan de markt over te laten, zodat ik wel moet afnemen omdat ik anders te verder onder het NZa-tarief zak.

Ik wil niet kiezen. Omdat ik opensta voor alle vormen van behandelen, mits kosteneffectief en passend bij de situatie en problematiek van mijn cliënt. En daar kan toch niemand op tegen zijn?

1. De werkelijke kop was: ‘Behandelaars ggz vinden digitale zorg vaak te beperkt’, NRC, 8 juni 2020

 

 



« Terug naar overzicht