NVP Website voor leden

Verkrijg hier toegang tot exclusieve NVP Website ledencontent.

27-03-2020

Een mindfulness practicum met dreigende ondertoon

Het is bizar hoe dubbel deze tijd aanvoelt. De verstilling, de overzichtelijke agenda en het werken thuis voelen bijna weldadig aan. Zo is het dus als we die vijfde versnelling loslaten. Het weer doet ook mee: geen wind en geen wolken. Het lijkt bijna of moeder aarde ons bedankt dat we even letterlijk en figuurlijk gas terugnemen.

Maar tegelijkertijd is er dat totaal andere gezicht waardoor we heel wat onmacht en onzekerheid moeten verdragen. Het was soms ver weg, maar is steeds vaker ook beangstigend dichtbij. We zien de berichten uit Italië. Er zijn zoveel vragen. Hoe komen we hier weer uit? Wat zal dit alles gaan betekenen voor de vluchtelingenkampen? En wat doet dit voor ‘het derde wereldland’ Amerika? (quote Arjen van Veelen, uit: Amerikanen lopen niet. Boekentip!).  

Dankbaar
Met mijn cliënten bespreek ik dagelijks hoe dankbaar we mogen zijn dat we deze crisis het hoofd moeten bieden op dit kleine stukje aarde. Waar de politiek over de eigen politieke kleur heen stapt en kiest voor een vakminister. Waar de gezondheidszorg, ondanks vele bezuinigingen goed functioneert en zelfs innovatief kan zijn. Waar mensen voorzieningen creëren voor diegenen die in hun werkzame leven keihard worden getroffen door het stilstaan van de sociale wereld.

Loslaten
Maar wat ons denk ik allemaal het meeste raakt, is het idee dat we dierbaren moeten loslaten. Dat we in tijden van pijn niet bij ze kunnen zijn. Bij mijn lessen voor de RINO praten we over de dood en over loslaten. Fysiek loslaten, na het sterven. Of soms al eerder als de zieke een lang proces meemaakt.

Afstand
Loslaten heeft nu ook een andere betekenis gekregen. De besmettelijkheid van dit virus dwingt ons afstand te houden, juist op momenten dat we zo gewend zijn om iemand aan te raken. In het werk van Jim Coan en Sue Johnson wordt een experiment getoond waarin iemand in een scan ligt. Als er een kruisje te zien in, krijgt de proefpersoon een klein electroschokje. Als iemand helemaal alleen ligt en niemands hand vasthoudt, is te zien hoe amygdala fel oplicht: de proefpersoon ervaart duidelijk pijn. Als hij of zij de hand van een vreemde vasthoudt is de pijnregistratie lager en licht de amygdala minder op. De amygdala licht helemaal niet op bij proefpersonen die de hand van een dierbare vasthouden. Zij ervaren significant minder pijn.

Bescherming tegen stress
Verbinding met je dierbaren beschermt tegen stress. En dit rotvirus maakt nu juist dat we elkaars hand niet vast kunnen houden. De dierbaren die dit moeten verdragen, de artsen en verpleegkundigen die van dit leed getuige moeten zijn, hebben het onnoemelijk zwaar. Deze mensen verdienen nog lang onze zorg en het liefst zonder dat ze eerst gelabeld moeten worden als depressief of angstig.  

Verbinden
En ondertussen zit ik op mijn kamer achter mijn bureau te 'zoomen' en te bellen. Ik raak gecharmeerd van een rustiger leven, en heb het tegelijk ook druk, druk met de onrust absorberen van mezelf, mijn dierbaren en mijn cliënten. Maar ik geniet ook van meer tijd met mijn gezin. Wel met een zwaar gemoed om al dat verdriet. Ik hoop zo dat het virus ons niet te zwaar zal raken. En dat ik niet zal hoeven ervaren hoe het is om niet bij mijn dierbaren te kunnen zijn.

Er is zo weinig wat we kunnen doen. Zo veel mogelijk doorgaan met leven, gezond verstand gebruiken en zorgzaam zijn. Laten we elkaar proberen te bereiken zonder lichamelijk contact: afstand houden en verbinden.

 

 

Christine  Brouwer
Auteur: Christine Brouwer