Wachtwoord vergeten

Blog bericht

Christine Brouwers-Dudok de Wit 28-01-2020 Auteur: Christine Brouwers-Dudok de Wit

Christine verwondert zich

Ik was uitgenodigd door Zorgverzekeraars Nederland als ‘dwarse denker’ om mee te denken over ‘de stip op de horizon voor de ggz’. De bijeenkomst werd geleid door de Argumentenfabriek. De sfeer was prettig en er werd goed naar elkaar geluisterd. Bijzonder, want ik ben wel vaker bij grotere multidisciplinaire bijeenkomsten geweest waar men toch vaak als eerste reflex in de verdediging schiet. (De zorgverzekeraar: ‘Ja, maar hoe houden we het anders financieel haalbaar?’ De behandelaar: ‘Maar zo kan ik toch niet werken?’)

Hier proefde ik vooral de gemeenschappelijke wens om in wederzijds vertrouwen te brainstormen over de (on)mogelijkheden binnen de ggz. Controle staat namelijk niet gelijk aan kwaliteit! We konden serieus ingaan op vragen als: hoe creëren we ruimte voor de context van de cliënt? Dit om de boekhoudreflex bij een aanmelding van nu tegen te gaan. En: hoe betrekken we de omgeving?

Controle
Na afloop zette een gesprek met een medewerker van Vecozo, die het berichtenverkeer tussen zorgaanbieders, zorgverzekeraars, zorgkantoren en gemeenten regelt, me weer even met beide benen in de realiteit. Ze vertelde mij dat zij op hun beurt ook weer gecontroleerd worden (lees: doen hetzelfde werk nog een keer) door de NZA, die onafhankelijkheid nastreeft.

Ik heb wel eens verzucht dat er op ieder behandelmoment tegelijkertijd iemand achter de computer zit te rekenen of te schrijven, beleid te maken of te controleren. Maar inmiddels ben ik bang dat op ieder behandel-uur, zelfs twee personen zonder patiënt met alles om de zorg heen bezig zijn… (VWS, Nza, ZiN, Vecozo, etc)

De meeste mensen deugen
En ’s avonds thuis las ik verder in ‘De meeste mensen deugen’.  Bij het stuk over Jos de Blok en zijn stichting Buurtzorg lees ik: ‘Managen is flauwekul, je moet mensen gewoon hun werk laten doen’. En dan staat er- ik citeer Rutger Bregman-: ‘Tuurlijk Jos, denk je dan. Neem er nog eentje. Tot je beseft: dit is geen kletsmajoor. Deze man heeft een immens succesvolle organisatie opgebouwd met meer dan 14.000 werknemers. Hij is vijf keer gekozen tot werkgever van het jaar. Hoogleraren van New York tot Tokio komen naar hem toe om zich te laven aan zijn wijsheid.’ 

Nu had ik overdag bij de ZN-bijeenkomst voor het eerst iets gehoord over hoe we ervoor kunnen zorgen dat mensen gewoon hun werk kunnen doen, met oog voor wat financieel haalbaar is. 

Motivatie
In het boek van Bregman komt ook psycholoog Edward Deci aan het woord die onderzoek heeft gedaan naar intrinsieke motivatie. Zijn bevinding is dat als er geld wordt gegeven als beloning voor een bepaalde activiteit, het subject zijn intrinsieke motivatie verliest. En nou wil ik er niet voor pleiten dat werken in de ggz vrijwilligerswerk moet zijn, maar juist in de zorg draait het om intrinsieke motivatie. En voor die stip op de horizon is het dus belangrijk om goed te kijken naar wat motiveert.

Voor mij zelf weet ik dat wel: laat mij maar gewoon mijn werk doen. En dan komen we eigenlijk gewoon weer bij Skinner: gewenst gedrag belonen….. en dus niet altijd met geld maar juist ook met erkenning! 

Vertrouwen
Een meerjarencontract zal ik vooral opvatten als erkenning dat ik mijn werk betrouwbaar uitvoer en dat ik dus een betrouwbare partner ben voor de zorgverzekeraars als het gaat om aanbieden van zorg voor hun verzekerden. Die erkenning, dat vertrouwen, daar snak ik naar. Alles beter dan als 'schuldig' te worden gezien totdat het tegendeel bewezen is, zoals ik het contracteren kan ervaren.

Tijd en ruimte
Zoals ik al eerder schreef, ik droom van de dag dat ik bij een aanmelding kan luisteren. En niet direct moet denken: basis of specialistisch? Angst of depressie? Binnenhalen of afhouden? Maar dat ik dat intakecontact gegarandeerd kan declareren. En tijd en ruimte heb om ook te vragen naar netwerk, en de sociaal economische situatie in kaart kan brengen. Een cliënt komt ervoor om gezien en gehoord te worden. Niet om adequaat te worden weggeschreven.

Ontkramping
Maar ik ben hoopvol begonnen met 2020, onder meer door het initiatief van ZN. De meeste mensen deugen! (Dank Rutger Bregman voor dit inspirerende boek). Ik hoop deze positieve energie vast te houden. Dat de 'ontkramping' besmettelijk zal zijn! Want ook als ‘dwarse denker’ is het met hoop en vertrouwen zoveel leuker werken!

 

PS: tekent u  hier ook nog even het manifest Lijm de Zorg ?

 

 



« Terug naar overzicht