Tussen Chaos & Connectie: systemisch werken in de weerbarstige praktijk
We leven in een tijd waarin systemen schuiven. De druk op de zorg neemt toe. De onrust in gezinnen, teams en samenleving groeit. Armoede, geweld, migratie, ongelijkheid en suïcidaliteit drukken zwaar op relaties. Verbondenheid brokkelt af, werkcontexten worden zwaarder en casuïstiek complexer. Systemen in zorg, gezin en samenleving bieden minder houvast en verliezen draagkracht en tegelijk ontstaan nieuwe vormen van verbondenheid en samenleven.
Hoe blijf je overeind wanneer alles schuurt? Hoe blijf je richting geven aan jezelf, aan je werk en aan je vak?
Tussen Chaos & Connectie vraagt om iets fundamenteels: aanwezig blijven in plaats van afstand nemen. Niet óver situaties denken, maar er ín staan bij jezelf, bij de ander, bij wat er gebeurt en openstaan voor vernieuwingen.
We zijn gewend geraakt te reageren vanuit snelheid en analyse, maar systemisch werken vraagt dat we gevoeligheid, afstemming en wederkerigheid opnieuw ruimte geven. Theorieën helpen, maar nooit volledig; ze zijn richtingaanwijzers, geen werkelijkheid.
Dit vak vraagt dat we kunnen bewegen in onzekerheid, zonder te verstarren in wat we denken te weten. Het vraagt moed om erbij te blijven wanneer het lastig wordt om niet terug te deinzen, maar erop af te stappen.
Juist daar, in het midden van het lastige, ontstaat perspectief. Met nabijheid, met reflectie, met een innerlijk kompas dat stevig genoeg is om spanning te dragen. Daar wordt herstel mogelijk, wordt vertrouwen opnieuw voelbaar, kan richting weer ontstaan. Juist in deze tijd kunnen we ons vakgebied en het systemisch kader gebruiken om te bewegen in deze weerbarstige realiteit.