Wachtwoord vergeten

Oratie Hans Kroon: ambulantiseren vergt anders prioriteren

Oratie Hans Kroon: ambulantiseren vergt anders prioriteren 17-12-2018

Nederland telt ongeveer 280.000 mensen met ernstige psychische aandoeningen, waarvan het grootste deel tegenwoordig op zichzelf woont, met ambulante zorg. Een kleine groep woont in een instelling of beschermende woonvorm. Wat werkt nu het beste voor (gedeeltelijk) herstel: isolatie, integratie, acceptatie, of een mix? Daar sprak Hans Kroon over in zijn oratie op 14 december bij de aanvaarding van zijn leeropdracht Ambulantisering en Deïnstitutionalisering.

Ambulantisering houdt in dat mensen met (ernstige) psychische aandoeningen zo veel mogelijk kunnen deelnemen aan en wonen in de maatschappij. Streven is minder en kortere psychiatrische opnamen, onder gelijktijdige verbetering van de ambulante zorg en ondersteuning. Kroon onderzoekt dit proces en de uitkomsten van ambulantisering in (inter)nationale context.

Herstelproces
Waar in de vorige eeuw psychisch kwetsbaren in Nederland nog ver buiten de stad werden opgesloten en ‘geïnstitutionaliseerd’, afgezonderd in het groen, is al geruime tijd de weg terug naar de ‘maatschappij’ ingezet. Want isolement bleek doorgaans nou niet bepaald een succesvolle herstelstrategie. Filosofie is nu dat mensen met psychische problemen zo gezond, zelfstandig, sociaal en veilig mogelijk onder de mensen moeten kunnen wonen (integratie). Gemeenten, GGZ, zorginstellingen en zorgverzekeraars hebben in dat herstelproces een belangrijke rol.

Investeringen gewenst
Vanaf 2012 is door deze partijen serieus ingezet op ambulantisering. Uit wetenschap en praktijk is meer inzicht gekomen over hoe het beter kan. Toch kunnen we op dit moment niet tevreden zijn over het proces en de opbrengsten daarvan. Er zijn minder bedden, maar die zijn zo veel duurder dat er nauwelijks extra middelen voor ambulante zorg en ondersteuning kwamen. En waar er geïnvesteerd werd, kwam dit vaak niet terecht bij de mensen die minder dan voorheen opgenomen worden. De kwaliteit van leven van deze mensen is er niet op vooruit gegaan. Dus feitelijk is de ambulantisering nog maar nauwelijks op gang gekomen. Het proces vlot trekken vergt consequent volhouden van de beleidsrichting, maar met een fundamenteel andere prioritering. Op de werkvloer is innovatieruimte nodig om dat proces beter op gang te brengen.

Integrale zorg
Acceptatie binnen de wijken is wel een groot probleem. Denk aan verkeerd afgelopen tbs-gevallen, die een gevoel van onveiligheid aanwakkeren. Vraag is dan hoe negatieve stigmatisering kan worden bestreden? Vragen waarop Kroon een antwoord hoopt te vinden zijn verder: wat zijn de (individuele) achtergronden en oorzaken van ‘de verwarde mens’? Hoe organiseer je een hoogwaardige geïntegreerde behandeling met ‘zo gewoon mogelijke’ ondersteuning op kleine schaal?

De kersverse hoogleraar onderzoekt naast maatschappelijke acceptatie van mensen met psychische problemen ook nieuwe psycho-sociale interventies, adequate organisatie van zorg en ondersteuning ‘in de wijk’, ontwikkelingen in kwaliteit van leven. Integratie is het sleutelwoord: integratie in de samenleving, en integrale zorg en ondersteuning.

Bron en lees meer: Trimbos



« Terug naar overzicht