Wachtwoord vergeten

Blog bericht

Marijke Feijtel 26-06-2017 Auteur: Marijke Feijtel

Ik verkoop geen arrangementen (Klaagzang van een psychotherapeut)

Ik werk als psychotherapeut op de jeugdafdeling van een grote ggz-instelling. Daarnaast had ik een eigen praktijk voor volwassenen en kinderen en jeugd (www.traumaherstel.nl). Toen de jeugd-ggz werd overgeheveld naar de gemeenten kreeg ik niet alleen te maken met 8 verschillende zorgverzekeraars die ieder hun eigen regels en contracten hebben, maar ook nog met allerlei verschillende gemeenten.

Gezondheidskosten
In de jaren ’80 en ’90 liep Nederland Europees gezien voorop als het over geestelijke gezondheidszorg ging. Gedegen onderzoek, nieuwe ontwikkelingen, de kwaliteit en effectiviteit van behandelingen hadden alle aandacht. Maar toen de kosten te snel opliepen moest er natuurlijk bezuinigd worden. Begrijpelijk, maar ik vraag me af of er  toen verrekend is wat er, door op tijd en goed te behandelen, op langere termijn bespaard werd aan gezondheidskosten.

De besparingen werden van hogerhand (overheid, verzekeraars) opgelegd. Net als de wijze waarop. Het resultaat nu is dat wij professionals in de ggz bezwijken onder de regel- en controledruk en minder en minder tijd besteden aan de patiënten, de mensen zelf en hun behandelingen.  

Gevolgen
Voor mij hadden alle bezuinigingen en veranderingen grote gevolgen.

  • Stap 1.  Ik nam maar geen patiënten meer aan uit Zeeland. Ook al is bijvoorbeeld Tholen hier maar 5 km vandaan, alles is daar toch weer anders georganiseerd. Te ingewikkeld.
  • Stap 2. Ik ging een nieuw contract aan met de overkoepelende samenwerking die ontstond tussen diverse gemeenten in West- Brabant West.
  • Stap 3. Ik moest me een nieuwe manier van werken eigen maken. Er werd zaken uitgevonden als ‘ arrangementen’, en hoofd-en onderaannemerschap. En men had bedacht dat ik na 1 gesprek wel zou weten wat er moest gebeuren en daar een tarief voor kon opgeven. Alsof iemand met bijvoorbeeld een verleden van misbruik dat gelijk vertelt! En of je gelijk de impact kan inschatten bij iemand.
  • Stap 4. Ik haakte af. Dit kon ik niet meer bolwerken.

Instelling
Ik besloot te stoppen met de behandeling van jeugd in eigen praktijk. Ik ben psychotherapeut geen ondernemer of aannemer. Ik verkoop geen arrangementen. ‘Mijn’ jeugd moet dan maar bij de ggz- instelling aankloppen. Daar werkt een fulltime manager, die het overigens ook niet helemaal bolwerkt. En daar zijn natuurlijk net zo veel collega’s gefrustreerd omdat ze steeds met gemeenten moeten onderhandelen of een behandeling wel of niet akkoord is en vergoed wordt.  HBO- jeugdzorgprofessionals moeten beoordelen of de psychiater, psychotherapeut of gz- of klinisch psycholoog hun werk wel naar behoren hebben gedaan en  of diagnose en behandelplan hun goedkeuring krijgt.  En ondertussen zitten kinderen depressief thuis.

Gestopt
Inmiddels heb ik zo lang mijn best gedaan om alles te doen wat er gevraagd werd dat ik een administratie-intolerantie heb ontwikkeld. En hierdoor ben ik inmiddels ook gestopt ben met de behandelingen van volwassenen in mijn eigen praktijk. Het is een grote aderlating dat veel collega’s met mij er uit zelfbehoud voor kiezen om geen patiënten meer te behandelen, terwijl ze het zo goed kunnen!

Verhouding
Kwalitatieve goede zorg moet gemeten worden aan de hand van dossiers, vragenlijsten etc. Dat kost allemaal heel veel tijd. Ik vraag me af hoe groot het budget is dat besteed wordt aan administratie, controle, overleg en transitiebewegingen en hoeveel er effectief aan de patiënt zelf besteed wordt. Ik schat dat de verhouding 30% directe patiëntenzorg  tegenover 70%  overig is. Maar ik vrees dat dat het nog schever is. Ggz- kwaliteit werd omgezet naar controledrift uit – goed te begrijpen- budgetangst…

Gekkenhuis
Niet alleen is de regel-en controledruk erg groot maar ook het risico dat je voor niets werkt. Als een verzekeraar merkt dat er iets niet klopt in je dossier ( verkeerde code ingevuld of zo, los van financieel gewin) loop je het risico dat je de behandeling niet vergoed krijgt. Dan heb je een jaar behandeld en word je niet betaald. Of moet je alles terugbetalen. Bij de gemeente heb je kans dat je de rekening krijgt als een patiëntje alsnog intensiever behandeld moet worden… De ggz als gekkenhuis!

Hoe kan een modern rijk land zoveel kwaliteit in de geestelijke gezondheidszorg verloren laten gaan en de geestelijke gezondheidszorg onbetaalbaar laten worden?

Het tij keren
Ik ben een gepassioneerde psychotherapeut en traumabehandelaar en wil me met mijn vak bezig houden. Ik richt me nu vooral op het inhoudelijk opleiden van jongere collega’s in de hoop dat zij niet bezwijken en het tij zich zal gaan keren. Laten we hopen, bidden, vechten (en huilen?) dat het tij zich snel keert.

Marijke Feijtel, psychotherapeut

 



« Terug naar overzicht